ktozawiezie.pl: kto zawiezie na basen — i dlaczego budujemy to właśnie teraz

1. Problem, który znamy z parkingu przed basenem

W małym i średnim mieście popołudnia rodziców wyglądają podobnie: szkoła, potem basen, szkoła muzyczna, tańce, judo, język. Samochód staje się domyślnym środkiem transportu — nie dlatego, że lubimy stać w kolejce pod salą, tylko dlatego, że nie wiemy, kto z okolicy jedzie tam w tym samym czasie.

Grupy na Facebooku i Messengerze pomagają, ale są chaotyczne, mieszają prywatność z publicznością i nie skalują się dobrze, gdy rośnie liczba aktywności. Duże aplikacje ride-sharingowe celują w duże aglomeracje i inny model biznesowy. Między tymi biegunami zostaje luka: lokalne, spokojne narzędzie dla rodziców, którzy chcą się dogadać — bez zbędnego szumu i bez sprzedaży danych.

ktozawiezie.pl powstaje właśnie w tej luce. MVP startuje w Szczecinku — mieście, w którym żyjemy i pracujemy jako LuBi-Software. To świadomy wybór, nie przypadek.

2. Cele i intencje projektu

Zanim pojawi się funkcja „X” w backlogu, warto nazwać po co w ogóle budujemy. Nasze cele są proste i mierzalne w życiu codziennym, nie w slajdzie inwestorskim.

Co chcemy osiągnąć

• Ułatwić rotację dojazdów na popularne zajęcia dodatkowe — basen, muzyka, taniec, sport, kultura — wśród rodziców z tej samej okolicy.
• Oszczędzić czas i nerwy: mniej „czy ktoś jedzie we wtorek o 16?” wrzuconych w losowy wątek, więcej konkretnych dopasowań.
• Chronić prywatność dzieci i rodziców: minimum danych, mapa z przybliżonymi pinami, telefon dopiero po akceptacji prośby.
• Działać transparentnie finansowo: w Szczecinku core (kalendarz, matching, mapa) ma zostać darmowy; składka roczna ma pokrywać koszty utrzymania, nie „monetyzować społeczność”.
• Pokazać, że małe miasto może mieć własne narzędzia cyfrowe — budowane lokalnie, utrzymywane lokalnie, z lokalnym kontekstem ulic i miejsc.

Czego świadomie nie robimy

• Nie budujemy publicznej książki telefonicznej rodziców.
• Nie śledzimy GPS na żywo i nie pokazujemy numeru domu na mapie.
• Nie planujemy reklam w instancji szczecineckiej.
• Nie sprzedajemy danych użytkowników.
• Nie obiecujemy, że aplikacja „zastąpi” odpowiedzialność rodzica — pomaga się znaleźć, decyzja o podwózce zawsze należy do ludzi.

3. Jak działa ktozawiezie.pl

Przepływ jest celowo krótki. Im mniej kroków między „mam dziecko na basenie we wtorki” a „widzę, kto z okolicy też tam jedzie”, tym większa szansa, że narzędzie wejdzie w nawyk, a nie skończy jako kolejna zapomniana rejestracja.

1. Konto rodzica — imię i nazwisko, e-mail, telefon (weryfikacja), ulica ze słownika Szczecinka bez numeru domu.
2. Dzieci — tylko imię i rok urodzenia. Bez PESEL, bez zdjęć, bez historii medycznej.
3. Kalendarz zajęć — wybór miejsca z katalogu (popularne obiekty + zgłoszenia organizatorów), dzień tygodnia, godziny w formacie 24h, rola (wożę / szukam / obie).
4. Dopasowania — inni rodzice z overlappingiem czasu i zbliżoną lokalizacją; podgląd na mapie OpenStreetMap.
5. Prośba o kontakt — numer telefonu pojawia się dopiero po akceptacji drugiej strony. Kilka pierwszych próśb jest darmowych; potem opcjonalna składka roczna na utrzymanie serwisu.

Technicznie to nowoczesna aplikacja webowa (Next.js, TypeScript, PostgreSQL, mapa Leaflet/OpenStreetMap), z naciskiem na RODO, limity nadużyć i prosty model freemium. Ale użytkownik ma zobaczyć nie stack, tylko efekt: „jest ktoś z mojej okolicy, kto też wozi na pływalnię we wtorki”.

4. Prywatność jako domyślny tryb

W projektach dla rodziców i dzieci prywatność nie może być „opcją premium”. Projektujemy od zera z zasadą minimalizacji danych:

• ulica bez numeru budynku,
• dziecko: imię + rok urodzenia — nic więcej,
• telefon innego rodzica: tylko po dwustronnej zgodzie,
• mapa: piny z lekkim rozmyciem (jitter), bez GPS na żywo,
• brak weryfikacji dokumentów tożsamości w MVP — serwis nie udaje, że „certyfikuje” ludzi; pomaga im się znaleźć, a zaufanie buduje się w kontakcie bezpośrednim.

To kompromis świadomy: w małym mieście i tak łatwiej zweryfikować sąsiada „na żywo” niż w aplikacji z fałszywym poczuciem bezpieczeństwa. Wolimy uczciwość niż marketingowy teatr.

5. Wpływ na środowisko — małe miasto, realne kilometry

Carpooling kojarzy się z autostradami i dojazdami do metropolii. Tymczasem w powiatowym mieście ekologiczny efekt jest często bliżej: pięć aut na ten sam basen z tej samej dzielnicy to nie „logistyka floty”, to codzienność. Jeśli dwoje lub troje rodziców umówi rotację, w skali miesiąca znika dziesiątki kursów.

Co realnie zmniejszamy

• Emisje CO₂ i lokalne zanieczyszczenie — mniej zimnych startów silnika, mniej krótkich tras „tam i z powrotem” w godzinach szczytu.
• Hałas i natężenie ruchu wokół obiektów sportowych i kulturalnych — szczególnie odczuwalne przy wjazdach i parkingach.
• Zużycie opon, paliwa i czasu — koszty, które rodzice i tak ponoszą, tylko rozproszone i niewidoczne w jednym rachunku.

Czego nie obiecujemy

Nie publikujemy na starcie „rocznej oszczędności ton CO₂ dla całego miasta” bez rzetelnych danych z realnego użycia. W okresie testowym zbieramy doświadczenia użytkowników; dopiero na tej podstawie da się uczciwie szacować efekt. Zielony marketing bez liczb jest gorszy niż brak liczb.

Intencja jest jednak jasna: każda udana rotacja to mniej samochodów na tych samych trasach. W skali Szczecinka to nie rewolucja klimatyczna planety — to konkretna poprawa jakości życia tu, gdzie mieszkamy. A lokalne zmiany, jeśli się mnożą, mają znaczenie.

6. Demokratyzacja tworzenia narzędzi dzięki AI

Jest jeszcze jedna warstwa tej historii — technologiczna, ale bardzo ludzka. Jeszcze kilka lat temu zbudowanie od zera aplikacji z rejestracją, weryfikacją e-mail/SMS, kalendarzem, matchingiem, mapą, panelami admina, RODO i testami oznaczało albo duży budżet, albo wiele miesięcy pracy zespołu.

Dziś — przy solidnych fundamentach inżynierskich i odpowiedzialnym użyciu narzędzi AI — mały software house z powiatowego miasta może doprowadzić taki produkt do stanu testowego w tempie, które wcześniej było zarezerwowane dla dobrze dofinansowanych startupów.

Co to znaczy „demokratyzacja” w praktyce

• Bariera wejścia spada — nie trzeba siedziby w stolicy i 10-osobowego zespołu, by odpalić sensowny MVP dla lokalnej społeczności.
• Problemy niszowe stają się opłacalne intelektualnie — carpooling na zajęcia w 40-tysięcznym mieście nie jest „unicornem”, ale jest realną potrzebą. AI pomaga domknąć kod i dokumentację, a człowiek domyka produkt i odpowiedzialność.
• Wiedza zostaje lokalnie — kod, decyzje, utrzymanie i kontakt z użytkownikami nie muszą być outsourcowane „gdzieś w chmurze korporacji”. LuBi-Software buduje i prowadzi projekt jako operator z imieniem, NIP-em i numerem telefonu.
• Otwartość — kod ktozawiezie.pl jest na licencji MIT. Nazwa i produkcyjna usługa to osobna sprawa; sama technologia może inspirować inne miasta i inne zespoły.

Czego AI nie zastępuje

Modele językowe nie znają parkingu przy pływalni w Szczecinku. Nie czują, kiedy rodzic boi się udostępnić numer telefonu. Nie biorą odpowiedzialności za RODO ani za awarię w sobotni poranek przed zawodami. AI przyspiesza rzemiosło; nie zwalnia z osądu.

Dlatego w LuBi-Software traktujemy AI jako dźwignię — dokładnie w duchu misji „Technology for People” i planowanych szkoleń z praktycznego korzystania ze sztucznej inteligencji. ktozawiezie.pl jest żywym przykładem: lokalny problem → nowoczesne narzędzie → utrzymanie blisko ludzi.

7. Model społeczny, nie komercyjny wyścig

W Szczecinku aplikacja nie ma zarabiać „na rodzicach”. Matching, mapa i kalendarz są darmowe. Po limicie darmowych próśb o kontakt (domyślnie 3 w cyklu 12 miesięcy) można opłacić składkę rzędu ok. 49 zł rocznie — z jawnym breakdownem kosztów: hosting, SMS/e-mail, utrzymanie programistyczne, bufor awarii.

Realistyczny koszt utrzymania jednego miasta to rząd wielkości kilkunastu tysięcy złotych rocznie (głównie czas utrzymania, nie sam VPS). Składka ma zbliżać projekt do break-even przy setkach aktywnych rodzin — a nie generować wycenę dla funduszu VC.

Architektura jest gotowa na multi-city (każdy byt ma cityId), ale Szczecinek ma flagę „core free forever” w założeniach produktowych. Inne miasta — jeśli kiedyś dołączą — będą osobną rozmową o kosztach i odpowiedzialności operatora.

8. Co oznacza okres testowy

„Okres testowy” to nie eufemizm na „jeszcze nie działa”. Oznacza konkretny kontrakt z użytkownikami:

• Aplikacja jest używalna — rejestracja, kalendarz, matching, mapa, prośby o kontakt, panel organizacyjny (admin) są gotowe do testów.
• Integracje domykamy etapami — m.in. produkcyjne SMS-y i płatności; w testach część ścieżek może działać w trybie uproszczonym.
• Szukamy pierwszych rodziców i organizatorów zajęć, którzy uzupełnią katalog miejsc realnymi grafikami i dadzą feedback: czy matching trafia, czy język UI jest jasny, czego brakuje.
• Rzeczy mogą się zmieniać szybko — to zaleta testów, nie wada. Błędy zgłoszone w sierpniu są cenniejsze niż lajki w listopadzie.

Jak możesz pomóc w testach

1. Napisz, że chcesz testować jako rodzic — dostaniesz informację o dostępie.
2. Jeśli prowadzisz zajęcia: zgłoś lokalizację do katalogu.
3. Po pierwszych dopasowaniach: powiedz, co było mylące, a co oczywiste.
4. Podziel się pomysłem z jednym zaufanym rodzicem z tej samej okolicy — sieć carpoolingu ma wartość dopiero przy gęstości.

9. Zaproszenie

LuBi-Software powstało m.in. po to, by technologia miała sens poza dużym miastem — w codzienności Szczecinka i okolic. ktozawiezie.pl jest tego praktycznym wyrazem: nie pitch, nie demówka na konferencję, tylko narzędzie, które ma skrócić drogę między dwojgiem rodziców jadących w to samo miejsce.

Jeśli ten opis rezonuje — dołącz do okresu testowego. Jeśli prowadzisz firmę i widzisz u siebie podobną lukę (lokalny proces, brak sensownego narzędzia, ludzie dogadują się na Messengera) — napisz. Budujemy też systemy i automatyzacje na zamówienie; ktozawiezie.pl pokazuje, w jakim duchu.

Artykuł opisuje stan projektu na 6 sierpnia 2026, w trakcie okresu testowego. Integracje (m.in. SMS, płatności) są wdrażane etapami. Zrzuty ekranu pochodzą z aktualnej wersji aplikacji.